In 2015 merkte Willy dat zijn hartslag een of twee keer per week onregelmatig was. “Die snelle hart- en polsslag maakten me bang en ongerust. Daarom ben ik onmiddellijk naar mijn huisarts gegaan.” De huisarts stuurde Willy door naar een cardioloog, maar die kon geen afwijkingen vinden.

Na de diagnose sneller ongerust

De metingen lieten een normaal hartritme zien, dus was er uitgebreider onderzoek nodig. Willy moest een week lang een apparaatje dragen waarmee zijn hartritme over een langere periode geregistreerd kon worden. “Tijdens een van de consultaties bij mijn cardioloog moest ik een fietstest doen en werd er een hartfilmpje gemaakt. Pas daarna werd bij mij voorkamerfibrillatie vastgesteld.” Hoewel Willy op dit moment geen last meer heeft van een onregelmatige hartslag, moet hij wel elke dag een antistollingsmiddel (of bloedverdunner genoemd) gebruiken. “Sinds de diagnose ben ik gevoeliger voor stress. Ik ben nu sneller ongerust over van alles en nog wat.”

Goed voorbereid op een mogelijke spoedeisende situatie

Voorkamerfibrillatie vergroot de kans op bloedklonters in het hart. Het gebruik van een antistollingsmiddel verkleint de kans dat er een klonter wordt gevormd, maar kan wel de kans vergroten dat patiënten een bloeding krijgen als ze zich verwonden 13,29. “Ik vind dat een eng idee. Daarom heb ik me goed verdiept in de bijwerkingen, maar eigenlijk werd ik daar alleen maar nóg ongeruster van.” Gelukkig heeft Willy veel steun aan zijn partner. “Als zij bij me is, ben ik onmiddellijk gerustgesteld.”

Weet u hoe u zich kan voorbereiden voor een dringende situatie?

Download de vragenlijst

“Ik moet beter opletten bij het oversteken”

Willy weet dat hij nu eenmaal een antistollingsmiddel nodig heeft, en vertrouwt zijn arts volledig. Wel heeft hij zijn manier van leven op sommige punten wat bijgesteld. Bijvoorbeeld omdat hij nu banger is om een ongeluk te krijgen tijdens het fietsen, vooral vanwege de kans op een bloeding als hij zichzelf verwondt. “Ik heb gemerkt dat ik tegenwoordig voorzichtiger ben bij het fietsen. Als ik val en een wond oploop, zal die namelijk langer blijven bloeden.” Volgens zijn partner neemt hij nog steeds te veel risico’s. “Zij vindt dat ik beter moet opletten bij het oversteken.”

Antistollingspas

Willy zorgt ervoor dat hij altijd zijn antistollingspas bij zich heeft, voor het geval hem iets overkomt. Op deze pas staat belangrijke informatie, zoals het soort antistollingsmiddel dat hij gebruikt. “Het is belangrijk om te weten hoe de bloedverdunnende werking van mijn antistollingsmiddel kan worden gestopt als ik een ongeluk zou krijgen. Dat geeft mijn partner ook een geruster gevoel.”

Al een jaar geen episodes

Willy heeft nu al ruim een jaar geen voorval van voorkamerfibrillatie gehad. Als hij vragen heeft of ergens ongerust over is, kan hij altijd terecht bij zijn arts. “Ik heb veel vertrouwen in hem. Hij geeft me tips en adviezen over hoe ik met mijn aandoening moet omgaan. Hij staat ook goed bekend, dus ik vertrouw erop dat hij weet wat hij doet.”

Herkent u zichzelf in dit verhaal of heeft u nog vragen over voorkamerfibrillatie? Neem dan contact op met uw arts.

‘Wat als hij een ongeluk krijgt?’

Anna, de partner van de 73-jarige Willy, is blij dat hij steeds meer beweegt. Willy heeft voorkamerfibrillatie en slikt bloedverdunners om de kans op een beroerte te verkleinen. In de ochtend doen ze samen oefeningen en Willy neemt vaker de fiets om bijvoorbeeld boodschappen te doen. Maar zijn gedrag in het verkeer baart Anna zorgen. ‘Willy moet beter oppassen in het verkeer. Ik moet hem regelmatig aanmanen dat hij rustiger moet fietsen. Ik zeg hem dan dat hij goed moet uitkijken voordat hij oversteekt. Wat als hij een ongeluk krijgt?’ Anna weet dat Willy altijd een antistollingspas bij zich meedraagt voor het geval van een noodsituatie. ‘Mocht er iets gebeuren dan weten de hulpverleners dat Willy bloedverdunners slikt. Dat is handig voor als ze te maken krijgen met een bloeding.’

Weet jij hoe je je kunt voorbereiden op een noodsituatie?

Raadpleeg deze checklist met 5 tips

Lees meer over patiënten getuigenissen